2019 മാർച്ച് 10, ഞായറാഴ്‌ച

താജ്മഹല്‍ .. ഒരു പുനര്‍വിചാരണ ..

6 അഭിപ്രായ(ങ്ങള്‍)

താജ്മഹല്‍ !  മരിച്ച സ്വപ്നങ്ങളെയും മരിയ്ക്കാത്ത സ്മരണകളെയും അടക്കം ചെയ്ത പ്രണയത്തിന്റെ ശവകുടീരം... പിന്നീട് ഇങ്ങോട്ട്   നൂറ്റാണ്ടുകളായി  മരിച്ച  പ്രണയങ്ങളുടെ   മുറിവേറ്റ  ആത്മാക്കള്‍   വസിയ്ക്കുന്നിടം എന്നൊരു സങ്കല്‍പ്പവും !! .. താജ്മഹലിന്റെ ഈ നിര്‍വചനത്തിന്റെ  കാല്‍പനികഭംഗി എത്ര ഗംഭീരമാണ് !

എന്നാല്‍ സ്നേഹത്തിന്റെയും പ്രണയത്തിന്‍റെയും മഹാകാവ്യമായ താജ്മഹാല്‍ ഒന്ന് പുനര്‍വിചാരണ ചെയ്യപ്പെട്ടാല്‍ എങ്ങനിരിയ്ക്കും ? പറ്റുമോ അങ്ങനെയൊരു വിചാരണയ്ക്ക് ? ഭാര്യയുടെ മരണശേഷം താജ്മഹാല്‍ പണിതുയര്‍ത്തുന്ന അത്രയും നാള്‍ ഷാജഹാന്‍ ധ്യാനത്തിലായിരുന്നിരിയ്ക്കുമോ ? എത്രത്തോളം സത്യസന്ധതയുണ്ടാവും നമ്മളൊക്കെ ഓമനിയ്ക്കുന്ന ആ കഥയ്ക്ക് ? ):):)

"ഞാന്‍ മരിച്ചാല്‍ എന്റെ ഖബറില്‍ ഒരു കല്ല്‌ പോലും പാകരുത് , കുറെ പുല്ലുകള്‍ മാത്രം പിടിപ്പിച്ചാല്‍ മതി , പിന്നെ പ്രാവുകള്‍ക്ക് അന്നമായി കുറെ ഗോതമ്പ് മണികളും.."
ഷാജഹാന്റെ മകള്‍ ജഹനാര ഇങ്ങനെ എഴുതിവച്ചത് എന്തുകൊണ്ടാകും? അമ്മയുടെ ഓര്‍മ്മയ്ക്കായി പിതാവ് പണിതുയര്‍ത്തിയ ആ പ്രണയശിലാകാവ്യം നിരര്‍ത്ഥകം എന്ന് ആ മകള്‍ക്ക് തോന്നിക്കാണുമോ ? .. സകല സുഖസൌകര്യങ്ങളിലും രമിച്ച് ജീവിയ്ക്കുന്ന പിതാവിന്‍റെ പ്രകടനമോ പ്രഹസനമോ ആയി ഇത് കണ്ടുകാണുമോ ? എന്തിനോടെങ്കിലും ഉള്ള പരിഹാസമാകുമോ അത് ?

ഇങ്ങനെ ഒട്ടേറെ ചോദ്യങ്ങള്‍ മനസ്സിലുണ്ട്. ഭാവനയോ കാല്‍പനികതയോ സത്യമോ മിഥ്യയോ എന്തുമാകട്ടെ.. നമുക്കും അഭിരമിയ്ക്കാം കഥകളുടെ ഈ മാസ്മരികഭംഗിയില്‍.. .. കഥകളും മിത്തുകളുമൊക്കെ അതിശയിപ്പിയ്ക്കുന്നതും ലഹരി പിടിപ്പിയ്ക്കുന്നതുമാകുമ്പോള്‍ , അതുമൊരു സന്തോഷം..

2019 മാർച്ച് 8, വെള്ളിയാഴ്‌ച

ഇന്ന് വനിതാദിനം

3 അഭിപ്രായ(ങ്ങള്‍)
ഇന്ന് വനിതാദിനം
-----------------------------
ചോപയില്‍ ഒരു ചോദ്യം ഉണ്ടായിരുന്നു ..  ജീവിതത്തില്‍ എടുത്ത ഏറ്റവും നല്ല തീരുമാനം എന്തായിരുന്നു എന്ന്. ഞാന്‍ അതിനു ഇങ്ങനെ മറുപടി പറഞ്ഞു ,  " ഏത് പ്രതിസന്ധിയിലും ഞാനെന്റെ അക്ഷരങ്ങളെ ഉപേക്ഷിയ്ക്കില്ല  എന്ന തീരുമാനം "  എന്ന്.

എഴുത്ത് .. .. അവയുടെ   മായാലോകം ......അവയുണ്ടാക്കുന്ന   മിഥ്യാദൃശ്യങ്ങൾ .......ഈ  വാക്കുകളൊക്കെ   എന്നെ   നിരന്തരം   വേട്ടയാടിയപ്പോൾ ,   എന്റെ   മുഖത്ത്   ഞാൻ   പോലുമറിയാതെ   വിരിഞ്ഞ  ഒരു   ചെറു പുഞ്ചിരി ,  സങ്കടത്തിന്റെതാണോ   സഹതാപത്തിന്റെതാണോ   കാരുണ്യത്തിന്റേതാണോ  അതോ   നിസ്സഹായതയുടെതാണോ   എന്ന്   തിരിച്ചറിയാനായില്ലെനിയ്ക്ക് .   പക്ഷേ   ഒരിയ്ക്കലുമത്   പരിഹാസത്തിന്റേതായിരുന്നില്ല ,  ഉറപ്പ്.    ഞാൻ   ആലോചിച്ചു.......കുറെയേറെ   കാര്യങ്ങൾ .....സത്യവും   മിഥ്യയും  ഒരു   യുദ്ധഭൂമിയുടെ   ഇരു ചേരികളിൽ നിന്ന്   കാഹളം   മുഴക്കിയപ്പോൾ   ഞാൻ  ചിന്തകളിങ്ങനെ   ഉപസംഹരിച്ചു......,'ഞാൻ   മറഞ്ഞു നിന്നാലും   മരിച്ചു വീണാലും ആരുടെയെങ്കിലുമൊക്കെ   മനസ്സിൽ  എന്റെ   അക്ഷരങ്ങളെങ്കിലും   ഉണ്ടാകുമെന്ന   തിരിച്ചറിവ്   എന്നിൽ   വളരെ   ആശ്വാസവും   സന്തോഷവുമുണ്ടാക്കുന്നു '...

ഞാനെന്തിന്നാണിതൊക്കെ   പറയുന്നതെന്നു വച്ചാല്‍ ,   സാഹചര്യമില്ല  എന്ന   കാരണം  കൊണ്ട്  ഒരു  സ്ത്രീയും   മുഖ്യ ധാരയിൽ  നിന്നും   പിന്നോട്ട്   പോകരുത് .   ഒരു   വഴിയല്ലെങ്കിൽ   മറ്റൊരു   വഴി.

എഴുത്തിന്റെ  ലോകത്ത് നിന്നും   മാറിനിന്നാൽ ,  കരയിൽ   പിടിച്ചിട്ട   മത്സ്യത്തേപ്പോലെ   ഞാൻ   പിടഞ്ഞു മരിയ്ക്കുമെന്ന്  എനിയ്ക്ക്   നന്നായറിയാം .  എന്നിട്ട് പോലും   ചില   സന്ദർഭങ്ങളിൽ ,സഹികെട്ട്   ഞാനെന്റെ   അക്ഷരങ്ങളെ  പകയോടെ   കുടഞ്ഞു തെറിപ്പിയ്ക്കാൻ   ശ്രമിച്ചിട്ടുണ്ട് .   പക്ഷെ   അപ്പോഴും  അവ   വിട്ടുപോകാതെ  എന്റെ   വിരൽത്തുമ്പിൽ   കടിച്ചു തൂങ്ങി   എന്നെ  വേദനിപ്പിച്ചു.   അവയെ   സംരക്ഷിയ്ക്കാൻ  ഞാൻ  നേരിട്ട   പ്രതിസന്ധികൾക്ക്   കണക്കില്ല.   എന്നിട്ടും   കണ്ടില്ലേ ?   എനിയ്ക്ക്   ചുറ്റും  ഞാൻ   തീർത്ത   സ്വർഗ്ഗത്തിന്റെ   പൂമുഖത്തിണ്ണയിലിരുന്ന്  ഇപ്പോഴും   ഞാനെഴുതുകയാണ് !     കറുത്ത   പകലുകളും   വെളുത്ത   രാത്രികളും  വീണ്ടും  എന്നെ   തേടി  വന്നേക്കാം .   വരട്ടെ.   വരുന്നതെല്ലാം   വന്നു പോകട്ടെ.....എന്റെ   കൈവിരൽത്തുമ്പുകൾ   നിശ്ചലമാകുന്നതുവരെ  ഞാനെഴുതും....

അതിജീവനം !  അതല്ലേ എല്ലാം !!

ഇന്ന് ലോകവനിതാദിനം .. സ്നേഹത്തിന്റെ ഇലക്കൂടുകള്‍ കൊണ്ട് എന്റെ അക്ഷരങ്ങള്‍ കുമ്പിള്‍ കെട്ടി കാത്ത  എല്ലാ പ്രിയ സുഹൃത്തുക്കള്‍ക്കും ഹൃദയം നിറഞ്ഞ ആശംസകള്‍ ..


2019 ജനുവരി 20, ഞായറാഴ്‌ച

ആരാധന !!!

11 അഭിപ്രായ(ങ്ങള്‍)


ആരാധന !!!

മനുഷ്യനോട് ആരാധന ! അങ്ങനൊക്കെയുണ്ടോ? ആരാധന ദൈവത്തോടല്ലേ? മനുഷ്യനോടു സ്നേഹം ആകാം. ബഹുമാനവും ആകാം. മനുഷ്യനോടുള്ള ആരാധന എന്ന് പറയുന്നത് ഒതുതരം കാല്‍പനികതയാണ് എന്നാണു എനിയ്ക്ക് തോന്നിയിട്ടുള്ളത്. തൂലികയില്‍ നിറയുന്ന കാല്‍പനികത.. മനസ്സില്‍ നിറയുന്ന കാല്‍പനികത..

പലപ്പോഴും ആരാധന എന്ന് തെറ്റായി ഞാന്‍ പരാമര്‍ശിച്ചിട്ടുണ്ട്. അപ്പോഴൊക്കെ ഞാന്‍ ഓര്‍ക്കും, എത്ര വലിയ നുണയാണ് ഞാന്‍ പറയുന്നതെന്ന്. ബഹുമാനത്തെയാണ് ആരാധന എന്ന് തെറ്റായി പലപ്പോഴും ഞാന്‍ പറഞ്ഞത്.

ആണ്‍ പെണ്‍ വ്യത്യാസമില്ലാത്ത എന്റെ സൌഹൃദങ്ങളിലും ആരാധനയില്ല.. സ്നേഹം, സൗഹൃദം, വാത്സല്യം .. ഇതിന്റെയൊക്കെ ഉപോല്‍പ്പന്നമായി ബഹുമാനം ഉണ്ടാവും. അല്ലാതെ ആരാധന എന്നൊരു സംഭവമേയില്ല എന്നാണു എന്റെ കാഴ്ചപ്പാട്. എല്ലാവരും എനിയ്ക്ക് മനുഷ്യരാണ്. ഞാന്‍ ഇഷ്ടപ്പെടുന്ന പുരുഷന്‍ - അതാരുതന്നെയായാലും - എന്റെ ഭര്‍ത്താവായാലും എന്റെ കൂട്ടുകാരനായാലും അദ്ദേഹമെന്റെ അമ്മ മാത്രമല്ല, അച്ഛനും കൂടിയാവണം. അമ്മ തരുന്ന സ്നേഹവും അച്ഛന്‍ തരുന്ന സുരക്ഷിതത്വവും തരണം. അതുകൊണ്ടാണ് ഞാനിങ്ങനെ എഴുതിവച്ചത്...

'ഒരിയ്ക്കലെങ്കിലും
നിനക്കൊന്നെന്റെ അച്ഛനാവാമോ ?
ഒന്നിനുമല്ല ...
ഭയമാകുമ്പോള്‍ , നിന്റെ
നെഞ്ചിലെ സുരക്ഷിതത്വത്തില്‍
എനിയ്ക്കൊന്നു മുഖം പൂഴ്ത്താനാണ്..'

2019 ജനുവരി 4, വെള്ളിയാഴ്‌ച

അടയാളപ്പെടുത്തപ്പെടാന്‍..

12 അഭിപ്രായ(ങ്ങള്‍)
നാളെ ലോകമവസാനിയ്ക്കുമെന്ന്
നൊന്തു നൊന്ത് മണ്ണ്‍..
അവസാനിയ്ക്കുമെന്നറിഞ്ഞിട്ടും
മിണ്ടാനൊന്നുമില്ലെയെന്ന്‍ വിണ്ണ്‍..
ഇരുള്‍പ്പക്ഷിയുടെ മുറിച്ചിറകില്‍
തൂങ്ങിയാടുന്ന ഈറന്‍കണ്ണ്‍ ..

പാതിവഴിയില്‍ വാല്‍ മുറിച്ചിട്ട്
പിന്തിരിഞ്ഞോടുന്ന പല്ലി പോല്‍
അക്ഷരങ്ങളോടുന്നു...
തിരിഞ്ഞുനോക്കാതെ..
മറന്നുവച്ചതെന്തോ
എടുക്കാനെന്നപോലെ ..

പിന്നിലോടുന്നവര്‍ക്കും
മുന്നിലോടുന്നവര്‍ക്കും
കൂടെയോടുന്നവര്‍ക്കും
അടയാളം വയ്ക്കാനൊരു
പച്ചില പറിയ്ക്കാനെന്നപോലെ ..

അതെ ! മനസ്സുകളിലൊരു
നനുത്ത പച്ചില വച്ച്
അടയാളപ്പെടുത്തപ്പെടാന്‍..
ഞാന്‍ ...
ഞാനിവിടെയുണ്ടായിരുന്നെന്നൊരു
അടയാളപ്പെടുത്തല്‍..

2018 നവംബർ 20, ചൊവ്വാഴ്ച

സ്മൃതിസുഗന്ധം ..

8 അഭിപ്രായ(ങ്ങള്‍)
തുറന്നിട്ട ശ്രദ്ധയുടെ ജാലകത്തില്‍
സ്മൃതി സുഗന്ധം..

ദുര്‍മ്മേദസ്സില്ലാത്ത ഭാഷയില്‍
പ്രപഞ്ച പാദങ്ങളിലര്‍പ്പിച്ച
ഒരുതുള്ളി സ്വേദകണം..
പോക്കുവെയില്‍പ്പൊന്നണിഞ്ഞ സന്ധ്യയില്‍
മേഘജ്യോതിസ് പോലെ
ഒരു നിമിഷാര്‍ദ്ധത്തില്‍ സകലതിനേയും
പ്രകാശിപ്പിച്ച് മടങ്ങിപ്പോയ
ഒറ്റനക്ഷത്രം..
ഉള്ളിലെ ചെരാത് കാറ്റിലണയാതെ
അക്ഷരത്തിന്റെ കുമ്പിള്‍ കെട്ടി കാത്ത
പൗര്‍ണ്ണമിക്കൈകള്‍...

തുറന്നിട്ട ശ്രദ്ധയുടെ ജാലകത്തില്‍
പിന്നെയുമൊഴുകിയെത്തുന്ന
സ്മൃതിസുഗന്ധം...

ഒരു വാക്കിന് വേണ്ടി...

14 അഭിപ്രായ(ങ്ങള്‍)
മനസ്സിന്റെ അകത്തളങ്ങളിലെ ഇരുണ്ട ഇടനാഴികളിലൂടെ പുറത്ത് കടക്കാന്‍ വഴിയില്ലാതെ ചുറ്റിത്തിരിയുംപോള്‍.. ഓരോ മുറിവുകളേയും ഒരു മണിച്ചിമിഴില്‍ എന്നവണ്ണം മനസ്സിലിട്ട് അടയ്ക്കുമ്പോള്‍ , ഇഷ്ടം തൊട്ടുണര്‍ത്തിയ ഓരോ ചങ്ങാതിയോടും മനസ്സ് ചോദിച്ചു..

മരണത്തോളം എന്റെയൊപ്പമുണ്ടാവുന്ന മഞ്ഞണിഞ്ഞ ആത്മാവാകാമോ ? എന്റെ സ്നേഹത്തെ അനുധാവനം ചെയ്യുന്ന വെള്ളിമേഘത്തുണ്ട് ആവാമോ? ആകുലതകള്‍ കൊണ്ട് ഞാന്‍ ആകാശഗോപുരം പണിയുമ്പോള്‍ അതിന്റെ നെടും തൂണ് ആവാമോ? വിശ്വാസത്തിന്റെ നനുത്തൊരു തൂവല്‍ എനിയ്ക്കായി കരുതാമോ? എനിയ്ക്കിപ്പോള്‍ ആവശ്യമാണ്‌, നിന്റെയൊരു വാക്ക്.. ഒരേയൊരു വാക്ക്..

അന്വേഷിച്ച് നിന്റെയടുത്തെത്തുമ്പോള്‍ നീയെന്നോട് പറയണം..

''നീയെന്നെ കണ്ടെത്തിയതിനേക്കാള്‍ മഹത്തരം ,അതിനുവേണ്ടിയുള്ള നിന്റെ യാത്രയാണ്...."

2018 ഒക്‌ടോബർ 5, വെള്ളിയാഴ്‌ച

അമ്മയെ പഠിയ്ക്കുമ്പോള്‍ ..

10 അഭിപ്രായ(ങ്ങള്‍)

എനിയ്ക് ചില  തോന്നലുണ്ടായിരുന്നു.. 
ആരുടേയും മുന്നില്‍ കൈ നീട്ടരുത് .. ആരുടേയും മുന്നില്‍ അഭയാര്‍ഥിയായി നില്‍ക്കരുത്.. മരണം വരെ ജോലി ചെയ്ത് ജീവിയ്ക്കണം.. മറ്റുള്ളവര്‍ ചവിട്ടിക്കൂട്ടി ഒരു മൂലയ്ക്ക് ഇരുത്തുന്ന അവസ്ഥയിലേയ്ക്ക് എന്റെ വ്യക്തിത്വം പോകരുത്.. എഴുതാന്‍  ഒരു കഷണം കടലാസും ഒരു പേനയും പിന്നെ വായിയ്ക്കാനൊരു പുസ്തകവും ഉണ്ടെങ്കില്‍ അവിടെ ഞാനൊരു സ്വര്‍ഗ്ഗമുണ്ടാക്കും.. മരിയ്ക്കുന്നതുവരെ ആ സ്വര്‍ഗ്ഗത്തില്‍ ഞാന്‍ സന്തോഷവതിയായിരിയ്ക്കും എന്നൊക്കെയുള്ള ചില തോന്നലുകള്‍..

എന്റെ അമ്മ ഒരു അദ്ധ്യാപികയായിരുന്നു.  ഒരു മുഴുവന്‍സമയ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് കാരന്‍റെ ഭാര്യ എന്ന നിലയില്‍ അമ്മ അന്നനുഭവിച്ചത് സുഖമൊന്നുമായിരുന്നില്ല.  കുടുംബം നോക്കാതെ രാജ്യം നോക്കാന്‍ നടക്കുന്നവന്റെ ഭാര്യ എന്ന പരിഹാസം..അവഗണന.. ഒറ്റപ്പെടല്‍.. പക്ഷെ അമ്മ  വളരെ ശക്തയായൊരു സ്ത്രീയായിരുന്നു.  നന്നായി പാടും . നന്നായി വായിയ്ക്കും. നന്നായി സംസാരിയ്ക്കും. നന്നായി അദ്ധ്വാനിയ്ക്കും.. അദ്ധ്യാപകജോലി ചെയ്തും ബാക്കി സമയം പറമ്പില്‍ കൃഷി ചെയ്തും  പശുവിനെ വളര്‍ത്തിയും പശുവിന് പുല്ല് പറിച്ചും .. അമ്മ കുടുംബം പോറ്റി.

 ഇന്നത്തെപ്പോലെയായിരുന്നില്ല അന്ന് രാഷ്ട്രീയം. കൈയ്യിലുള്ള അവസാനത്തെ ചില്ലിക്കാശ് വരെ പാര്‍ട്ടിയിലേയ്ക്ക് പോകും.  ഒരു വരുമാനവുമില്ല അന്ന് അച്ഛന്. ജീവനും ജീവിതവും പോക്കറ്റില്‍ ഉള്ള ഓരോ തുട്ടും പാര്‍ട്ടിയ്ക്ക് സമര്‍പ്പിച്ചു അച്ഛന്‍.  കുടുംബത്തിനായി ഒന്നും കരുതിയില്ല.  അമ്മ അന്നനുഭവിച്ച കഷ്ടപ്പാടിന് അതിരില്ല. ഞങ്ങള്‍ മക്കളേയും ചേര്‍ത്ത് പിടിച്ച് , നോവിന്റെ ഒരു തീക്കടലാണ് സധൈര്യം  അമ്മ നീന്തിക്കടന്നത്.  ആ തീക്കടലില്‍,  അമ്മയുടെ മൂത്ത മകളെന്ന നിലയ്ക്ക് ഞാനും ഒന്ന് കൈകാലിട്ടടിച്ചു.. അതെന്‍റെ കുട്ടിക്കാലം.. അന്നത്തെ പൊള്ളല്‍ ഒരു തീപ്പൊരിയായി ഇന്നുമെന്റെ മനസ്സിലുണ്ട്. രക്തത്തിലും.

അവഗണിച്ചവരുടെയും പരിഹസിച്ചവരുടെയും ഒറ്റപ്പെടുത്തിയവരുടെയുമൊക്കെ  മുന്നില്‍ അഭിമാനത്തോടെ തലയുയര്‍ത്തിപ്പിടിച്ച് അമ്മ ജീവിച്ചു. ഇന്നിപ്പോ കാലവും ജീവിതവും സാഹചര്യങ്ങളും മാറി.   ജീവിതത്തിനു മുന്നില്‍  തോറ്റുകൊടുക്കില്ലെന്നൊരു തീര്‍ച്ചയും മൂര്‍ച്ചയും അമ്മയുടെ ഓരോ ചുവടുവയ്പ്പിലും ഞാന്‍ കണ്ടിരുന്നു. ഈ കഴിഞ്ഞ മാസം വരെ അത് ഞാന്‍ കണ്ടു....

ഉരുക്കുവനിത എന്ന് ഞാന്‍ വിശേഷിപ്പിച്ചിരുന്ന അമ്മ കഴിഞ്ഞ മാസം ആശുപത്രിവാസത്തിന് ശേഷം വളരെ ക്ഷീണിതയായിട്ടാണ് പുറത്തിറങ്ങിയത്.  നിരന്തരപരിചരണം വേണ്ട ഒരവസ്ഥയിലെയ്ക്ക് മാറിയ അമ്മയെ പരിചരിയ്ക്കുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ പലതും ഓര്‍ത്തു..  അമ്മ ഇതൊന്നും പ്രതീക്ഷിച്ചുണ്ടാവില്ലല്ലോ.. ഇല്ല. അതാണ്‌ അമ്മ ഇടയ്ക്കിടെ നിസ്സഹായതയോടെ  ഇങ്ങനെ പരിതപിയ്ക്കുന്നത്... "ഇനി ഞാന്‍ പഴയപോലെ നടക്കുമെന്ന് തോന്നുന്നില്ല , ഇത് ഞാനൊരിയ്ക്കലും പ്രതീക്ഷിച്ചതല്ല"..

അതാണ്‌ ഞാനും  തുടക്കത്തില്‍ പറഞ്ഞത് ,  എനിയ്ക്ക് ചില തോന്നലുകള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു എന്ന്.. പക്ഷെ ആ തോന്നലുകള്‍ ഞാന്‍ ഉപേക്ഷിയ്ക്കുകയാണ്.  സങ്കടത്തോടെയല്ല, സന്തോഷത്തോടെതന്നെ .  അമ്മയെന്നെ പഠിപ്പിച്ച ഒരുപാട് പാഠങ്ങള്‍ക്ക് ഒടുവില്‍ ഇങ്ങനെയൊരു പാഠവും.  നാളെ എന്നൊന്നില്ല. നാളെ ഉണ്ടോ എന്ന് നാളെ അറിയാം. നിലവിലുള്ളത് ഇന്ന്...  ഈ നിമിഷം.. ഇത് മാത്രമാണ് സത്യം.   ഈ ഒരു നിമിഷത്തിനായാണ് ഞാന്‍ എനിയ്ക്ക് ചുറ്റും സ്വര്‍ഗ്ഗമുണ്ടാക്കുന്നത്.  തൊട്ടടുത്ത നിമിഷം എന്റെ നിയന്ത്രണത്തിലല്ല. 

മരിയ്ക്കുന്നതുവരെ എഴുതണമെന്നും വായിയ്ക്കണമെന്നുമൊക്കെ ചിന്തിച്ച എന്റെ വിഡ്ഢിത്തത്തെ ഞാന്‍ സ്വയം പരിഹസിച്ചു.  നാളെ എന്റെ കൈ വിറച്ചുപോയാല്‍? നാളെ എന്റെ കണ്ണുകളില്‍ ഇരുട്ട്  നിറഞ്ഞാല്‍?   കീബോര്‍ഡില്‍ താളം പിടിയ്ക്കുന്ന വിരലുകള്‍ നാളെ വിറച്ചുപോയാല്‍ ?  അക്ഷരങ്ങള്‍ ഒരിയ്ക്കലും ശരിയാകാതെ  ക്രമം തെറ്റിയാല്‍?  ഓര്‍ത്തെടുക്കാനാവാത്ത വിധത്തില്‍  നാളെ ഞാനെന്റെ പാസ്സ്‌വേര്‍ഡ്‌ മറന്നുപോയാല്‍ ?  ഓരോ പുതിയ പാസ്സ്‌വേര്‍ഡും തൊട്ടടുത്ത നിമിഷം മറന്നാല്‍?  ഒരിയ്ക്കലും ഓര്‍ത്തെടുക്കാനാവാത്ത വിധത്തില്‍ എന്റെ പേര് മറന്നാല്‍? ഇല്ല.. ഒന്നും നമ്മുടെ നിയന്ത്രണത്തിലല്ല.

അതാണ്‌ ഞാന്‍ പറഞ്ഞത്,  ഇന്നാണ് സത്യം.  ഈ നിമിഷമാണ് സത്യം.  അതെത്രമാത്രം സന്തോഷപ്രദമാക്കാം എന്നുമാത്രമാണ് ഞാനിപ്പോള്‍ ചിന്തിയ്ക്കുന്നത്.  ഈ നിമിഷം എത്രമാത്രം നന്മ ചെയ്യാം..ഈ നിമിഷം എത്രമാത്രം സ്നേഹിയ്ക്കാം.. ഈ നിമിഷം മറ്റുള്ളവര്‍ക്ക് എത്രമാത്രം സന്തോഷം കൊടുക്കാം..

  പുറത്ത് ഒരു ആകാശം  ഉള്ളതുപോലെ  എന്റെയുള്ളിലും ഒരു ആകാശം ഉണ്ടെന്നതാണ് എന്റെ സന്തോഷത്തിന്റെ രഹസ്യം.  ഒരിയ്ക്കലും തീരാത്ത മനസ്സിന്റെ യൗവ്വനത്തിന്റെയും പ്രണയത്തിന്റെയും രഹസ്യം. .. 

അതെ.. സന്തോഷമാണ് എനിയ്ക്ക് . എന്നും എപ്പോഴും.


 
Copyright © .